R
GİRİŞ
TR
EN

Otuzbeşlik'in Alametifarikası Öykü Yarışması Kazananı

#YARIŞMA
Editör
1 Oct 2018

 ¨Bize gönderdiğin öykü karşılığında ödül kazanıp bir de öykünün Alamet dergide yayınlanmasına ne dersin?¨ diye bulunduğumuz çağrıda birbirinden güzel öyküler okuma şansımız oldu. Yarışmaya katılan herkesin kalemine sağlık, İzmir gerçekten keşfedilmemiş maden! İşte sizlerle seçici kurulumuz, otuzbeslik.com ve Alamet derginin ortaklaşa seçtiği yarışmanın kazanan öyküsü. Öykünün yazarı Buğracan Erdinç'i kutluyoruz, keyfli okumalar.

 

      JAHYR SAĞLIK MERKEZİ GÜNEŞLİ GÜNLER DİLER

                  “Jahyr sağlık tüpleriyle ölümsüzlüğe bir adım daha”

            “Şu en büyük binaya sapladıkları koca ekranlarda yazıp duran şeyi gördün mü Cox? Ölümsüzlük falan diyor. Buldular mı acaba gerçekten ölümsüzlüğü?”

            “Uzun zamandır üzerinde çalıştıkları proje o. Tüpün içerisine sokuyorlar seni, birkaç tuşa bastıktan sonra nerende arıza varsa hemen iyileştiriyor.”

            “Cox! Bu harika! Belki sana yeni bir kol da yapabilirler demek oluyor bu.”

            Dünyayı enine doğru genişletmenin sınırına ulaştığımız zamanlarda her şeyin bittiğini artık bu gezegene sığamayacağımızı düşünmüştük. Ancak bin yıllar öncesinde buzul çağını bile atlatabilmiş olan insanlık buna da bir çözüm getirebildi. Enine genişleyemiyorsan yüksel! Yüzlerce metre uzunluğunda, kocaman binaların gökyüzünü deldiği, insanların, toprağın ne olduğunu unuttuğu bir dünya artık burası… Statünüz, gökyüzüne ne kadar yakın olabileceğinizi belirler. Durum böyle olunca, gözler hep yükseklerde, gelişmeler hep en tepeye yönelik olur. Binalar yükseldikçe, yeryüzünün tabanı yavaşça unutulur... Kafamızı yukarıya kaldırıp baktığımızda göremediğimiz o insanlar, her şeyin mekanik yaratıklarla yapıldığı lüks hayatlarını yaşarken bizler burada, toprağın üzerinde –topraktan geriye ne kaldıysa- onların atıkları arasında nefes almaya çalışıyoruz. Kimimiz metal eşyaları toplayıp geri dönüşüme satıyor, -bir gün yetecek kadar yiyecek ve bu dünyaya katlanabilmesini sağlayacak içki karşılığında- şanslı olanlarımız birkaç kat yukarıda bulunan üretim alanlarında robotlardan arta kalan işleri yapıyorlar. Soludukları gazların onları on sene içerisinde öldüreceğini bildikleri halde neden bu işi yapıyorlar biliyor musunuz? Çünkü bu cehennemden kurtulmak istiyorlar. Hala inançları var! Eğer altı sene boyunca birikim yapabilirlerse sokaklardan kurtulup birkaç kat yukarıdan yaşayacak bir yer alabilirler. -Henüz başarabileni görmedim- Kimilerimiz tezgahlar açıp sahip oldukları şeyleri takas ederek yaşamlarına devam ediyorlar. İri gövdeli, pek de akıllı olmayan arkadaşlarımız güvenliğimizden sorumlular. Cox gibi akıllı olanlarsa toplu bir biçimde karar almamızı sağlıyorlar. Mesela üç sene kadar önce, yıllardır kullanılmayan direklerin üzerindeki lambaları aktif hale getirmeleri için devlete başvurdular. Devlet de bize antika gaz lambaları ve yıllardır kullanmadıkları gaz stoklarından verdi. Sokaklar artık ışıl ışıl. Cox savaştan önce dünyaca tanınan bir müzisyenmiş. Eline kemanını aldığında, karşısındakiler saatlerce kıpırdayamadan kalırlarmış. Müziğini bitirdikten sonra bile… Büyük savaşta kolunu kaybettikten sonra bir daha keman alamamış tabii eline. Onu hayata bağlayan tek şeyi kaybettikten sonra yavaşça alt katlara düşmeye başlamış. Günden güne biten parası en sonunda aramıza kadar getirdi onu. Bizler başlangıçta hiç tanımıyorduk Cox’u. Kendi de hiç söylememişti. Az ve doğru konuşur Cox. Kendini anlatmayı da pek sevmez. Biz de Meryn aramıza katıldığında öğrendik her şeyi. Meryn, nükleer başlıklı silah çalmış bir mafyadan. Kaçıp aramıza geldi, saklanmak için. Bizler burada her aradığımızı bulabiliriz ancak yukarıda yaşayanlar burada hiçbir şey bulamazlar. Mafyanın başındaki adam Cox’un ağabeyiymiş. Onun üzerinden Cox’u öğrendik sonra da onun hikayesini…

            “Cox! Hemen konuşmalıyız. Şu sağlık tüpünün ne olduğunu öğrendim.”

            “Ben sana anlatmıştım ya zaten ne olduğunu.”

            “Öyle değil. Ona nasıl ulaşacağımızı öğrendim. Aslına bakarsan sadece en alt için kullanılıyormuş şu an. İnanabiliyor musun? Devlet, ışıklardan sonra sağlığımızı da düşünmeye başladı. Adım gibi eminim, hepimizi iyileştirip üst katlarda iş verecekler. E tabii, çalışan insan azaldı, herkes üst katlara doğru tırmanıyor. Artık bizim de tırmanma vaktimiz geldi Cox! Kayıt olup sıraya giriyormuşsun. Her ay beş kişiyi çağırıyorlar ve tedavi ediyorlarmış. Karşılığında da bir süre para vermeden çalıştırıyorlarmış. Buna değer Cox! Tekrar keman çalabileceksin! Kalk, hemen gidiyoruz ve kaydını yaptırıyoruz.”

            “Biz umurlarında falan değiliz. Sadece bizden kurtulmaya çalışıyorlar. Onların gözünde, içinden kablolar fırlamış bu ekranlardan farklı değiliz.”

            “İtiraz kabul etmiyorum. Hem söyle bana. Yapacak daha iyi bir işin var mı? Bundan sonraki hayatın için daha makul bir planın… Tekrar keman çalacaksın. Bunun ne demek olduğunu anlayamıyor musun? Tekrar yükseleceksin demek! Tekrar üst katlara çıkacaksın. Tekrar hipnotize edeceksin onları. Seni sevecekler, saygı duyacaklar. Herkes tekrar hatırlayacak seni.”

            “Haklısın. Yapacak daha iyi bir şeyim yok. Sonunda ölüm bile olsa, burada ölümü beklemektense, ölüme gitmeyi tercih ederim. Nasıl olsa bana sıra gelene kadar foyaları ortaya çıkar.”    

            Geçen bir ayın ardından gerçekten de beş kişiyi götürdüler. Bizi kandırmıyorlarmış. O beş kişi, buradan yukarı baktıklarında gözleriyle bile göremeyecekleri, hayatları boyunca erişmeyi hayal bile edemeyecekleri yüksekliğe çıktılar. Hem de hiçbir çaba sarf etmeden. Ben de başvurdum. Sağlık problemim olduğu için değil, bir robot kadar sağlıklıyım. Ancak o yüksekliğe bir kez olsun adım atmak… Belki güneş… Belki güneşin bile göründüğü kadar yüksektedir sağlık merkezi.

            Uzun zaman oldu. Her ay, beş kişiyi aldılar yukarıya, söz verdikleri gibi ve onlar arasından hiç kimse geri dönmedi, söz verdikleri gibi. Cox’a henüz sıra gelmedi. Benimki bir heves ancak onun ihtiyacı var. Onun, hiçbirimizin hayal bile edemeyeceği başarılara uzanabilme şansı var. Sadece kolu kısa kalıyor…

            Hepimiz meydana toplanmış, hevesle isimlerin okunmasını bekliyoruz. Kimimiz yapacak başka bir işi olmadığı için burada, kimimiz heyecandan tırnaklarını yiyor. Robotlar birazdan isimleri okuyacak ve beş kişiyi alıp yukarıya götürecekler. Bu sefaletten kurtarıp yeni hayatlar bahşedecekler. Biz sokak insanlarının sonunu getiren bu robotlar, şimdi kurtarıcımız oldular. Ne kadar ironik değil mi?

            Uçan bir aracın içerisinde başladı yolculuğumuz. Cox, ben ve üç kişi daha. Cox’un burada olmasına o kadar seviniyorum ki. Ancak yalan söyleyemem, kendim için daha çok seviniyorum. Bana çok kızacaklar muhtemelen. Madem sağlıklıydın, niye muhtaç insanların hakkını yedin diyecekler. İş vermeyip aşağıya geri yollayacaklar. Olsun. Yukarıda olmanın nasıl bir his olduğunu öğrenmiş olacağım.

            Beklediğimden daha yükseğe çıktık. Sevinçten yerimde duramaz oldum. Cox hala suskun ve sakindi. Hüzünlü bir şekilde, kafasını cama dayamış dışarısını izliyordu. Eski hayatına uzaktan bakıyormuş gibi… Arada bir gözündeki yaşları siliyor ve yerinde olmayan koluna dokunuyordu.     

            Her yeri turuncu olan bir binaya girdik. Yerler, tavanlar, duvarlar, makineler, robotlar, insanların kıyafetleri… Her şey turuncuydu. Ellerimizde ve ayaklarımızda bulunan kelepçeler, kurtulabileceğimiz kadar gevşek değildi. Bu, aşağıdan yukarıya çıkan her insana uygulanan standart bir prosedür. Kim olursanız, ne amaçla çıkmış olursanız olun, kelepçesiz yukarıya adım atamazsınız. Ta ki onlar çıkarana dek…

Kapıya yanaştık. Önünde bir kadın, elinde dosyalarla bekliyordu. Yüzünde yapmacık bir gülümseme ve aynı sahtelikte kibarlık vardı. Robotlarla bu kadar uzun süre geçirmiş olması onu da mekanik bir insana çevirmişti sanki.

            “Afedersiniz… Bir şey sorabilir miyim? Neden her şey turuncu burada?”

            “Hoş geldiniz. Çünkü turuncu güneşin rengidir.”

            “Buradan görünür mü ki güneş?”

            “Sadece batarken…”

            Bir anda yüzündeki gülümseme kaybolup yerini aşırı ciddi bir ifadeye bıraktı. Elindeki dosyaları sert bir şekilde kaldırıp oldukça mekanik hareketlerle okumaya başladı. İçine girebilmek için onlarca şifrenin yazıldığı, göz taramaları, parmak izleri, kan örnekleri verdiği kapıdan içeri ilk giren Cox ya da ben değildim. Onun biran önce koluna kavuşması için yanıp tutuşuyordum resmen.      

            Kapı kapanırken içeriye göz atmaya çalıştım. Kocaman, yatay bir tüp, arkasında büyük bir tanker duruyordu. Birbirlerine geniş borularla bağlıydılar. Etraflarında turuncu kıyafetler giymiş doktorlar ve birkaç robot vardı. Kapının her açılışında içerisini incelemeye çalıştım. Her yer kan içindeydi. Bir anda kadın, yine o mekanik sesiyle söze başladı ve Cox’u çağırdı. Cox, arabada yüzüne takındığı o hüznü hala koruyordu. Ölümüne giden bir idam mahkumu gibi kafası yerde, adımları yavaştı. Bana doğru döndü. Üzgün ve acıyan bir ifadeyle baktı gözlerime.

            “Söyleyemedim, affet. Bu son anlar. Bak, güneş batıyor. Çocukluk hayalini gerçekleştirdin. Üzgünüm… Benim kaderimdi, senin de katılacağını bilemedim.”

            Kapı açıldı, Cox içeriye girdi. Ne demek istediğini anlamaya çalışırken gözüm pencereye takıldı. Şimdi her yer turuncu olmuştu. İçeriden bir çığlık sesi geldi. Kadın gülümsedi. Kağıdı yukarıya kaldırdı, mekanik yüzünü takındı.      

            “Burada isim yazmıyor. Bu sembol sen misin? Nedir bu?”

            “Sokakta doğanlara isim verilmez. Her birimizin sembolü olur. Hem… Çok özür dilerim ama benim söylemem gereken bir şey var. Ben gayet sağlıklıyım… Sadece üst katları görebilmek için yalan söyledim. Biliyorum bana çok kızacaksınız ama ben hiç güneşi görmemiştim…”

            “Önemli değil. Sizi buraya iyileştirmek için değil, organik maddelerinize ayrıştırmak için çağırdık. İnsan yaratabilmek için, insan parçalarına ihtiyacımız var.”

            İki robot tarafından kollarımdan tutulmuş içeriye sürüklenirken, kafamı pencereye çevirdim. Güneş böyle batıyor demek ki... Kendimi turuncunun en koyu tonuna bıraktım…

Benzer yazılar
#SİNEMA
İstanbul Kültür Sanat Vakfı tarafından 2002 yılından beri düzenlenen Filmekimi, 18-23 Ekim tarihleri arasında İzmir’de g...
Kardelen Uysal
15 Oct 2019
#SANAT
#TASARIM
Bulduğu her türlü malzemenin üzerine çizim yapan Sadi Tekin leblebileri karakterleştirmesiyle, New York sokaklarına muzi...
Kardelen Uysal
14 Oct 2019
#MÜZİK
#KONSER
Scott Bradlee önderliğinde kurulan Postmodern Jukebox müzik grubu, Welcome to the Twenties 2.0 turnesi kapsamında 27 Eki...
Editör
12 Oct 2019
#SİNEMA
Otuzbeslik.com ve Birikim Atölyesi'nin düzenlediği Alternatif Kısa film etkinliğimizin 16’ncısıyla karşınızdayız. Bu seç...
Gülay Güler
11 Oct 2019
#TİYATRO
Oyun Hamuru Tiyatrosu sahne üzerinde doğaçlama performans yapan, seyirciyi de seyirci-oyuncu olarak oyuna interaktif bir...
Kardelen Uysal
11 Oct 2019
#MEYHANE
İzmir'de içkili pek çok restoran var ama siz o eski meyhane ruhunu mu arıyorsunuz? Samimi bir ortamda, fonda hafiften fa...
Gülay Güler
10 Oct 2019
#TİYATRO
#SANAT
Devlet Tiyatrosu sanatçısı Rüçhan Gürel tarafından 2007 yılında İzmir’de kurulan Han Tiyatrosu her yaştan öğrenciye üst ...
Seçil Şeker
8 Oct 2019
#SANAT
#ŞİİR
#FOTOĞRAF
#EDEBİYAT
İnanç Avadit’in Buradan Kurtulmak Bize Kaldı adlı şiir kitabı içinde yaşadığımız dünyanın gerçeklerini, gerçekleştiremed...
Kardelen Uysal
6 Oct 2019
#ATÖLYE
İzmir'in en çok sevilen atölyesi Atölyemiz Canımız'da sadece birbirinden güzel takılar ve seramikten objeler üretilmiyor...
Gülay Güler
5 Oct 2019
#SİNEMA
Film tutkunları, beyaz perde aşıkları buraya! Ekim ayında vizyona girecek filmleri listeledik.
Editör
4 Oct 2019
#OPERA
#BALE
İzmir Devlet Opera ve Balesi, 2019-2020 sezonunda dört opera, üç müzikal, altı bale, bir müzikli oyun, dört çocuk oyunu ...
Editör
3 Oct 2019
#TİYATRO
Tiyatro Pınarı henüz bir yıllık bir tiyatro olmasına rağmen Gülder Pınar'ın yönetmenliği ile onlarca temsil oynamış ve b...
Seçil Şeker
2 Oct 2019
#ATÖLYE
Kursa ayıracak vakti olmayan ama hafta sonuna sanat, sağlık katmak, öğrenmek ve üretmek isteyenler, bu liste tam size gö...
Seçil Şeker
30 Sep 2019
#SERGİ
#SANAT
Hayatın monotonluğundan kurtulmanın, farklı bakış açıları keşfetmenin en iyi yolu sanat etkinliklerini takip etmek. Sonb...
Gülay Güler
29 Sep 2019
#SPOR
#YÜZME
Adam Walker, tost makinesi ve su ısıtıcısı satarak hayatını kazanırken bir gün uçak yolculuğu sırasında On A Clear Day a...
Kardelen Uysal
28 Sep 2019
#TASARIM
#MODA
Geçtiğimiz yıl Urla’da Hollywood yapımcılarını kıskandıracak bir plato kuran, kariyeri boyunca Dünya yıldızlarını giydir...
Seçil Şeker
27 Sep 2019
#TİYATRO
#STAND-UP
Ekim ayında İzmir'i birbirinden değerli oyunlar, performanslar ve stand-up gösterileri bekliyor. Sizi eğlenceli, komik, ...
Kardelen Uysal
26 Sep 2019
#KONSER
#FESTİVAL
Yaz bitti, şehre dönüş vakti geldi. İzmir bizi birbirinden güzel etkinliklerle karşılıyor. Konserler, festivaller derken...
Gülay Güler
23 Sep 2019
#SERGİ
Monitor, yeni sezonu “A hymn to those that disappear” başlığını taşıyan sergisiyle karşılıyor. Pelin Tan ve Anton Vidokl...
Editör
22 Sep 2019
#TEKNOLOJİ
Dosyalarımızın değerini, onlara ulaşamayınca veya virüs nedeniyle onları kaybettiğimizde anlıyoruz. Hatta günümüzde gizl...
Editör
22 Sep 2019
#MÜZİK
Urla Caz Festivali, doğanın dinlenmeye hazırlandığı sonbaharda dünya tarihine güzel müzikler kazımış Urla’nın sokakların...
Editör
21 Sep 2019
#SOSYAL SORUMLULUK
Dünya’nın dört bir yanında gezegenin geleceğine dair ilham verici bir grev var bugün. Küresel iklim krizinin suçlusu ola...
Kardelen Uysal
20 Sep 2019
#SANAT
Disiplinlerarası sanat alanı Tilki, kolektifleri ve sanatçıları birlikte üretmeye çağırıyor. Farklı disiplinlerden sanat...
Editör
19 Sep 2019
#SPOR
Çağdaş Görmeyenler Spor Kulübü (Çagör), 2009 yılından beri görme engellileri spora teşvik ederek sosyal hayata kazandırm...
Gülay Güler
19 Sep 2019
#DANS
Performans sanatçısı Aslı Bostancı, ses beden buluşmaları ve ses şifasıyla kişilere enerji çalışmaları yaptıran bir isim...
Editör
18 Sep 2019
#RESİM
#SERGİ
Arkas Sanat Merkezi, 18 Eylül 2019 - 5 Ocak 2020 tarihleri arasında 20'inci yüzyılın en büyük ressamlarından Pablo Picas...
Editör
18 Sep 2019
#BİSİKLET
#SOSYAL SORUMLULUK
Bu yıl ikinci kez düzenlenecek Eğitime Pedalla Bisiklet Turu, 6 Ekim Pazar günü gerçekleşecek. 1995’ten beri İzmir’de eğ...
Editör
17 Sep 2019
#SİNEMA
otuzbeslik.com ve Birikim Atölyesi'nin düzenlediği İzmir'in aylık kısa film etkinliği Alternatif Kısa'nın üçüncü sezonu ...
Gülay Güler
16 Sep 2019
#TİYATRO
#KONSER
#FESTİVAL
#ATÖLYE
Haftanın en iyi etkinlikleriyle karşınızdayız. Bakalım siz hangi etkinlikleri beğeneceksiniz? Daha fazlası için otuzbesl...
Editör
16 Sep 2019
#KİTABEVİ
Yeni trend kitap alışverişiyle kahve molalarını birleştirmek. İzmir'de de kitap kafelerin sayısı giderek artıyor. Bu müt...
Gülay Güler
14 Sep 2019
#GEZİ
#RESTORAN
#KİTABEVİ
#OTEL
Alaçatı'da sakin bir tatil geçirmek, müzik eşliğinde sohbet ederek yemek yemek, masaların arasında sıkışmadan kahve içme...
Seçil Şeker
13 Sep 2019
#SPOR
Boks, Kick Boks, Muay Thai, Wushu Sanda ve MMA branşlarında eğitim veren Buca'daki Fight Club'ın sahibi ve başantrenörü ...
Zeynep Öztürk
11 Sep 2019
#FUAR
#SİNEMA
#İEF'19
#FESTİVAL
Sinema dünyasının vazgeçilmezi Sinema Burada Festivali, zengin içeriği ve birbirinden değerli gösterimleri ile 19’uncu k...
Editör
10 Sep 2019
#MÜZİK
#ATÖLYE
#TİYATRO
#SPOR
Bu hafta İzmir'de yine birbirinden güzel etkinlikler var. 15 Eylül'e kadar devam edecek 88. İzmir Enternasyonal Fuarı il...
Editör
9 Sep 2019
#İEF'19
#TURNUVA
#ESPOR
88. İzmir Enternasyonal Fuarı, tüm dünyada espor tutkunlarının heyecanla takip ettiği Intel ESL Türkiye Şampiyonası fina...
Editör
8 Sep 2019
,
Başa Dön
Bize ulaşın
Giriş yaparak
Gizlilik Politikası,
Kullanım Koşulları
ve
Çerez Politikası
’nı kabul etmiş olursunuz.
Satış Sözleşmesi
İptal ve İade