R
GİRİŞ
TR
EN

Lüleburgaz Trockyablues: "Ses'e Hürmetimiz Vardır"

#KONSER
#MÜZİK
Kardelen Uysal
15 May 2019

Lüleburgaz Trockyablues, kendi eğlencesine izleyicileri ortak eden 21 yıllık bir müzik grubu. Doğaçlamalara dayanan enstrümantal müzikler yapan grup, Balkan-Trakya ekseninden semah ve zeybeklere, türkülere uzanıyor. Yemen Türküsü’nden Kalinka’ya geniş bir ses coğrafyasında solalarla  besleniyor. Kendi deyişleriyle “şarkıcıyı değil, şarkıyı” seviyorlar. Grubun mottosu: “Roman değil ensTRoman müziği”. 

Önce ses’in kendisine, sonra bestekar, müzisyen, şair ve söz yazarlarına hürmet eden bir grup Trockyablues. Çocuklara elleriyle, sesleriyle, sazlarıyla anılar yaratan, geleneğe yaslanan, kimi zaman seyirciyi konserin öznesi haline getiren, mahalleden çıkıp gelen... Kendi mutlulukları için müzik yapan, müziğin de müzisyenin de sahiciliğini seyirciye hissettiren Trockyablues, 18 Mayıs Cumartesi günü saat 21.00’de İzmir İsmet İnönü Sanat Merkezi’nde  konser verecek. Biletlerinizi Biletix üzerinden ya da Truva Gümüş ( Kemeraltı Kızlarağası Hanı) , Duvar Kitabevi (Konak),  Mare Cafe, Karınca Giyim, Kabuk Kitabevi ( Alsancak) Karşıyaka Tarım ( Tiyatro Sokağı 62-C) ve  Plakevi Teleskop’tan (Bornova) alabilirsiniz.

Trockyablues’un sosyal medya hesapları ise şöyle: FacebookInstagramYouTubeSoundcloud.

1999’dan bu yana yurtiçi ve yurtdışında pek çok yerde sahne alan grubun kurucusu İbrahim Metin Baltacı ile “kaygısız müzik yapmak nedir, hafızaya ve geleneğe yaslanmak neden önemlidir, sahneye taşınan  “vefa” nedir?” ve daha da fazlasını konuştuk. Buyrun:  

 

 

Sahnede Lüleburgaz Trockyablues üyeleri var. Altı kişi yanyana ayakta durmuş alkışlıyorlar. Arkalarındaki perdede de yine grubun enstrümanlarıyla verdiği bir poz var. 

Trakyagezi’ye verdiğiniz röportajda “kaygısız bir müzik yapmak” tan söz ediyorsunuz. Nedir kaygısız müzik yapmak?

Bu aslında çaldığımız müziğin kendisi değil de müzisyenin ruh halini anlatan bir ifadeydi benim için. Müzisyenlerin en çok problem yaşadığı şey formların içinde kalmak, “müşteriye çalmak..”  Geçim sağlamak için de böyle bir zorunluluk var. Adam flamenkoya ömrünü vermiş ama gidip bir popçunun arkasında ya da bir televizyonun “sabah şekerleri”nde çalmak zorunda kalıyor. Bunu ifade etmek için söylemiştim.

Bir ana gövde üzerinde, bir parçanın müzisyenlerin serbest çalımlarına imkan sağlamak, kendi sınırlarında dolaşmasını izlemek. Bunu her iki anlamda da seyir etmek.. hem bunu seyretmek hem de müzisyenin bu seyir edişini, bu yolculuğunu gözlemek belki. Trockyablues bu açıdan şöyle bir imkan sağlıyor: Bizim formel müziklerimizde halk müziğinde bir form var: Başlıyor, söz giriyor, nakarat giriyor, söz giriyor, tekrar  ve bitiyor dolayısıyla uzun doğaçlamalar “form”da yer bulamıyor. Söz üzerine oturduğundan çalgı’yı pek seslemiyor. Geleneksel bu. Uzun havalar, açışlar  kısmen bu tip çalımlara yol vermeye daha yatkın. Çalgı müziği dah a çok “oyunhavası”, “düğün”, “eğlence” üzerinde duruyor. Bunun dışında emprovize bir çalıma denk gelmiyorsunuz. Türk sanat müziğinde ise “taksim” formu buna kısmen imkan sağlıyor. İşte biz bunu Trockyablues’da soloların/çalgıların lehine ve halk müziğine yaslanarak biraz zorluyoruz. Parçanın ana gövdesi üzerinden müzisyenlerin o ses coğrafyasında özgür çalımlar yapmasını arzu ediyoruz. Burada dinleyici yitirme riski var tabii. Halk müziğinden yürüyorsanız dinleyici için sadece düğünle ilişkilendirilen, düğünde duran bir şeyi dinlemeye davet ediyorsunuz onları.  Dinleyici, bir müzik varsa sözü de olsun istiyor. Müziği geçim kaynağı olarak düşünüyorsanız bunu yapmanız zor. Onlara enstrümantal bir müzik sunuyorsunuz, “dinleyelim mi?” diyorsunuz. Dolayısıyla konserlerde onları işin içine katarak, müzisyenlere omuz vermeye davet etmek gerekiyor.

Bizde kimse geçimini Trockyablues’dan sağlamadığı için bunu yapmak kolay oluyor. Trockyablues bizim kendi dükkanımız gibi, müşteriye değil kendi kendine çalan bir grup. E neden izleyiciye çalıyoruz o zaman? Bizim gibi düşünen seyirciler var. Kendisini bizim yaptığımız müziğin dünyasına ait hisseden dinleyiciler var. Bir şekilde onlarla karşılaşmak, karşılıklı demokratik bir hak gibi görünüyor. O dediğim kaygısızlık bunlar üzerine kurulu bir şey. Müzisyenlerin serbest dolaşmaları, özgür çalmaları, biraz düğün biraz gelenekten, enstrümanlara hakimiyetlerini sergileme imkanları ve bunun toplamının yarattığı etkideki “sahilik” duygusu.. Olup biten “essah” bir şey yani.Konservatif, steril, programlı bir şey değil çok kendiliğinden bir şey. Dalgalanmaları olan, çok akışkan, bana göre çok eğlenceli, öte yandan yer yer hüzünlü temaların da yer aldığı, doğaçlamaların çok olduğu, geleneksele yaslanan bir grup.

Grubun adındaki  “Lüleburgaz” yerimizi imliyor, evimizi. “Trockya” ise okunuşuyla coğrafyamızı, kaligrafik olarak da “rock”ı tınlatması önemli. “Blues” ise -en çok- merkezde olmadığını, merkeze mesafesini, taşrayı işaretliyor. Bir yandan Balkan, Trakya coğrafyası diğer yandan da Anadolu Semah ve Zeybek geleneğinin içinde dolaştığımızı düşünüyorum. Konserlerde bu çeşitliliği yansıtabiliyoruz; bağlama, kemança, tambura, gadulka çalındığı oluyor. Keman , klarnet, zurna ve piyano ve gitarlar..

 

 

Müziğinizde “solist-star” yok, siz solisti değil sesi ön plana çıkarıyorsunuz. Neden?

Grubun inşası da böyle. Genelde “bilmem kim ve arkadaşları” olur. Önde bir star vardır, arkada da derya deniz müzisyenler vardır ama adları bile geçmez. Söz üzerine kurulu bir müzik olduğu için star-solist sistemi vardır. Türkiye’deki müzik endüstrisinin oturduğu temel bu. Solistsiz gruplar marjinal kalıyorlar ya da daha merkezde olmayan müziklerle uğraşıyorlar. Bizim grupta ise müzisyenlerin soloları tek tek var, tek teklerden oluşan bir biz, bir grup ruhu mevcut.

Hep yan yana, bir hilal şeklinde oturuyoruz. Kendi arasında meşk eden müzisyenler gibi oturuyoruz ve bu hissin seyirciye de geçmesini umut ediyoruz. Çoğunlukla bir patron, solist ya da star vardır, bu kişiler diğer müzisyen arkadaşlarını işçi olarak çalıştırır; kendisi para alır, arkadaşlarına yevmiye verir. Bizim grubumuzda ise ortak kasa var. Yol masrafları, yolda yenilen içilenler düşülür, geri kalan eşit bir biçimde paylaşılır. Herkesin gücü ve emeği oranında katkıda bulunduğu bu sofra, programın kendisine de yansıyor. Enstrüman müziği üzerine yürüdüğümüz, hiçbir enstrümanın da kendi içinde yıldızlaşmadığı, herkesin neredeyse eşit sololar aldığı çalımlarımız  var. Hep birlikte daha güçlüyüz. Yaptığımız işin tam anlamı budur.  

İnsanların alışkanlıklarını, beklentilerini, zevklerini hesaba katmamak sorun olmuyor mu?

Müzik endüstrisinin genel dinleyici tipini rahatsız eden bir yönü var, evet. Ama bu tarz müziklere ilgi duyan da hatırı sayılır bir dinleyici topluluğu var. Onlar için çok doğru bir grubuz. Dinleyici açık alanlarda verdiğimiz konserlerde  -festivaller, üniversite şenlikleri gibi-  izleyici gelir bakar dinler ya da gider.. iradesi budur. Salonda verdiğimiz konserlerde ise dinleyici bilerek gelir. Sizi tercih etmiştir. Başına gelecekler konusunda az çok bir öngörüsü vardır. Bu seyirci iyidir. Sizden razıdır. Onlarla her şey güzel. Güzel olur. Biletli bir etkinlik yapıyorsanız, zaten sizi bildiği ya da merak ettiği için geliyor. En çok problem şirket geceleri, bayi toplantıları gibi yerlerde. Biz orada insanları memnun etmek gibi “fedakarlıklar” yapmıyoruz. Onların suyuna gidecek şekilde bir repertuar da oluşturmuyoruz. Dolayısıyla bazı insanlar memnun kalıyor, bazıları kalmıyor ama düğünler… Bak düğün farklıdır, orada düğün repertuarı çalarsın. Sting ya da Haluk Levent ile düğün yapamazsın. Düğünde en büyük gelinle damattır.  Düğünün kitlesi; onlarca düğün görmüş bir kitledir ve alışkanlıkları vardır. Dolayısıyla düğün adamı ezer, ona tabi olmak zorundasın. Biz, sahnedeki meseleyi seyircinin hoşuna gider, bu iş yapar üzerinden inşa etmiyoruz çünkü geçimimizi buradan sağlamıyoruz ama bunu illa yapacaksak olmasın diye çok para istiyoruz.

 

Fotoğrafta Metin Baltacı bir sandalyede oturuyor. Sol elinde bir tesbih var. İki elini yana açmış, "ne yapayım" der gibi bakıp gülümsüyor. Fotoğrafın sağında ise sokak görünüyor. İnsanlar sandalyelere oturmuşlar.

Sahneye bir çamaşır ipi geriyorsunuz ve mandallarla çamaşır asıyorsunuz. Böylece ortam sahiden bir mahalleye dönüşüyor. Hangi sokağı, hangi kültürü taşımak için sahneye bu şekilde çıkıyorsunuz?

O çamaşır meselesi benim kendi maceramla çok ilişkilidir. Mahallenin bittiği bir dönemde biz çocuk büyütmeye başladık. Biz çocukken mahalle vardı. Erik ağaçları vardı, duvardan atlayıp bir başka bahçeye geçerdik. Erik ağacından erik çalarken “Boyun devrilmesin, daha olmadı onlar!” diye seslenen  Nermin Teyzeler vardı. Mahalle eksilince servislerle okullara taşınan, portakal soyamayan, karpuz kesemeyen bir nesil çıktı ortaya. Mahalle hakikaten çok iyi bir okuldur. Sokağın abileri, ablaları; akşam eve dönen amcalarla şakalaşmalar, mahalle bakkalı vs bunların yarattığı bir okul, eğitim vardı. Akşam vakti kapı önünde çay demlenirdi, kadınlar oturur muhabbet ederdi. Bunların yarattığı sıcaklık, çekiştirmeler, dedikodular bile sevimliydi; hayat şakalaşmalarla falan yürürdü. Sokak henüz hain değildi.

Şimdi bu mahalle’nin göçüşüyle yitirdiğimiz  tamlık’ı,  müzisyenlerin sahnede yarı daire şeklinde oturuşuyla çamaşırlarla yeniden deniyoruz. Oyun tabii. Giden gitmiş. Dönmüyor. Bu düşünmelerin bir bayrağı olsa nasıl olurdu.. diye sordum kendime. Şalvar, don, atlet, çorap… Bu çamaşır meselesi bana “mahalle”yi çağrıştırıyor. Yeni Türkü’nün ilk albümü “Buğdayın Türküsü”nde de  "Kenar Mahallede Bir Pazar Günü" vardı:

“Çamaşırlar hışırdar avlularda, 
 Bayrakları gibi fukaralığın.”

Modernite ve hain şehirlerle de ilgili bir şey bu. Sabancı Center’da, iç çamaşırı göremezsin. İç çamaşırının görünmesi için mahalle lazım. Tarlabaşı’nda, Şirince’de, Gürçeşme’de, Gümüşpala’da, Çiğli’de görürsün. Sokak varken herkesin içi dışı ortaydı. Benim için o çamaşırların böyle bir anlamı var. Ben leğeni alırım, kemancı ipe çamaşır asar. Sahne bu. O sırada zurnacı çalmaya başlar, klarnetçi seyircilerin arasından çala çala kalkıp gelir. Böyle bir toplanma, sese gelme durumu var. Bizim için çamaşırların altında çalmak; bahçeyi, mahalleyi, erik ağaçlarını, yitip gitmiş o siyah-beyaz zamanları, mahalleyi sahneye çağırmaktan başka bir şey değil. İnsanın içiyle dışının aynı anda görünmesi... Ne güzel.

 

 

Peki neden Hafıza? Bu konseptte filmlerde seslendirilen ya da bir döneme damgasını vuran eserleri eski Türk filmlerinden görüntülerle izleyici önünde çalıyorsunuz. Hafızaya kazınanları başkalarına hatırlatmak neden önemli? Bu unutmayışlar, hafıza yoklamalar ne his uyandırıyor sizde?

Tüm bu mahalle, çamaşırlar, geleneğe yaslanma.. bunların hepsi bu mesele üzerinde yürüyor. Anahtar kelimesi “hafıza”. Hatta çevrilmiş hali “muhafaza”..  meselemiz bu, bunu korumak. Peki neden böyle bir derdimiz var? Hatırlayamayan ölür, hatıralayamayan. Demans ya da alzheimer gibi durumlarda en büyük trajedi nedir? Karşınızdaki formu tanıyorsunuz, o sizin anneanneniz.. sorun şu ki içinde o yok.

Şimdi cemiyete bak, cemiyet duruyor gibi, var gibi; ama içinde kendisi yok. Böyle bir problemle başladı. Niçin biz geleneğe yaslanan bir müzikle uğraşıyoruz da popüler müzikle uğraşmıyoruz? Açık: onun ömrü yok; nesine tutunacağız? Ses geçmişine olan bağın, ses’le kurduğun bağ, senin müzisyen olarak aidiyetini oluşturur. Aidiyet “yer”dir… “ev” yani. Evsiz olmaz. “Hafıza” konserlerimizde,sahnede, Türk sinemasının siyah beyaz görüntülerinde Ediz Hunlar, Önder Somerler, Cüneyt Arkınlar, Salih Güneyler, Aliye Ronalar, Hulusi Kentmenler, Cahit Irgatlar akarken biz onların altında alaturka doğaçlamalar çalıyoruz.

Hafıza konseptinde sahne şöyle başlıyor, birisi sunuyor: “Trockyablues Hafıza konserine hoş geldiniz. İyi dinlemeler” deyip çekiliyor sahneden. Sahnenin ortasında bir ışık yanıyor, yukarıdan. Sahnede bir bebek arabası var. İçinde bir bebek varmış gibi bebek ağlama sesi duyuluyor kayıttan. Seyircilerin arasından bir müzisyen kalkıyor, biberonla geliyor ve sütü verdikçe bebeğin sesi kesiliyor. O arada klarnet çalmaya başlıyor ardından, piyanist, zurnacı... Bu bebeğin hangi şarkılarda nerelerde ağlayacağı sesçiye söylenmiş durumda. Belli şarkıların içinde bebek ağlıyor ve ağladıkça bir müzisyen gidip onu sallıyor. Son şarkıya geçmeden önce benim seyirciye yaptığım bir konuşma var. “Büyük bir mazi var; bizim hatıralarımız. Hal dediğimiz ne ki? Bir saat önce başladı, şu an siz ona mazi diyorsunuz çünkü 1 saat’in sonuna geldik. Şimdi yeni bir hal’deyiz. Bir de istikbal var tabii, hani yirmi dakika önce mazi olan. İşte bakın bu bebek mazideydi, annesinde babasında hal’e geldi, müziğin bahçesine geldi. Birazdan müzik bitecek. Onun için bir gelecek var, şimdilik sizler ve bizler için de var. Ama o bizden daha fazla yaşayacak gibi görünüyor. Ve müzik sürecek. Ne iyi ettiniz hoş geldiniz.” diyorum. 

Bir vefa, yad etme söz konusu Trockyablues’da. Konserlerde hep solistlerin bilindiğini bestekarların bilinmediğini söylüyor ve seyirciye onları hatırlatıyorsunuz. Bu vefa duygusu nasıl çıktı sahneye?

Mesela Zeki Müren, sahnede şarkıya  başlamadan önce: “Şimdi büyük bestekar Şekip Ayhan Özışık’ın nihavend şarkısını söyleyeceğim size.” der de hemen arkasında müzisyenlerin arasında oturan ve birazdan kendi şarkısını çalacak olan  Şekip Ayhan Özışık orda öylece durur. Dönüp “Şekip Bey de aramızda..”  der mi? Demiyor.

Elimde tuttuğum bağlama, yaklaşık iki bin beş yüz yıllık hikayesi olan bir enstrüman. Kaç bin adam tuttu bunu. Bugün geldiği teknik gelişmişlik düzeyi, çalgının kendi macerası… düşünmek lazım. Melodiler sınırsız, sonsuz olasılık, sınırsız etki… Doğrudan sesin kendisini kutsamak, "iyi ki var" demek, o olmasa nereye sığınırdık diye düşünmek… Çok büyülü bir şey. Buna olan hürmet meselesinden başlıyor aslında her şey. Sonra da buna omuz veren o sihir erbabına, o masalcılara, çalıp söyleyenlere… Şöyle düşün: Önce renge sevgi duymak, ardından da bu renkten bize güzellikler yaratan/sunan ressamları görmek. Sesin kendisine hürmet etmek, bu sesle oynama cesareti göstermiş müzisyenlerin dünyasına selam etmek ve o gelenek içinde durduğumuzu fark etmek... Hikaye bunun üzerine kurulu.

Seyirciyi sahneye çıkarıyor, onlarla söylüyor, gerdan kırıyorsunuz. Bir konserinizde çocuklar da sahneye çıkıyor. Siz ise çocukların hep birlikte sahneye çıkıp şarkı söyledikleri bir anıya sahip olmaları için anne babalardan oluşan seyircilerle konuşuyorsunuz. İnsanlara ellerinizle anılar yaratıyorsunuz. Neden?

Şöyle uyduralım. Lüleburgaz’da 1956 yılında bir şey olur, sıra dışı bir şey olur ve o anlatıla anlatıla efsaneleşir. Mesela 1956 yılının sonbaharında Çınarlıpark’ta belediye bandosu vals çalmıştır, herkes kenarda durup dinlemiştir, kimse dans etmeye cesaret edememiştir ya da birbirine yanık olan Hayri ile Müzeyyen, bir cesaret kalkıp dans etmişlerdir. Hayri’yi babası haşlamış, Müzeyyen’i de annesi tokatlamıştır. Bak ahlaksızlara yani. Olacak şey mi? Hikaye aslında böyledir fakat üzerinden zaman geçtikçe o gün orada dans edemeyen 20 yaşındaki çocuklar 60 yaşlarına geldiklerinde sana durumu şöyle anlatırlar: “Eskiden kasabada her gece bando vals çalardı. Genç kızlar döpiyesleriyle gelirler, delikanlılarla eşleşip vals yaparlardı.” Aslında yok böyle bir şey. O gün o bandonun orada yaptığı şey o kasabaya yıllarca anlatamayacakları bir yalanı hediye etmekten başka ne ki. Ama bu öyle bir masal ki hep iyi bir şeyi taşıyor içinde; başlangıcında gerçek olmayan ama sonra hep gerçekleşmesi temenni edilen, anlatıldığında da  artık sevilen, hep inanılan  bir masal.. 1956 yılının sonbaharında o kasabanın rahmine bir “yalan” bırakıyorsun sonra bu hikaye kaç kuşak dolaşıyor şehrin damarlarında.. kan oluyor.. can oluyor.

Şimdi bu çocuklar niye önemli... Bu çocukları sahneye çıkarıyorsun ya onlar 30 sene sonra şöyle diyecekler kendi çocuklarına: “Bizim zamanımızda her gece halka açık etkinlikler olurdu, her gece çıkar dans ederdik”. Halbuki bir kere oldu, 1 kere. Bir yalanı/masalı zamana salacağız, o bizim intikamımızı alacak.

Siz olsanız bu röportajda kendinize ne sorardınız?

Bütün bunları neden yapıyorsunuz? (Gülüyor) Benim klasik sorum budur. Adanmışlıklar, hizmet aşkı, toplumsal sorumluluklar, erdemli şeyler,  büyük anlamlara gerek yok. Tam olarak şu: Kendimizi mutlu hissetmek istiyoruz. Tüm bunları kendimizi mutlu hissetmek için yapıyoruz. Kendimizi mutlu etmek için, kendimiz için yaptığımızdan en iyisini yapmaya çalışıyoruz.  Burdan seyircinin dinleyicinin payına güzel bir şey düşüyor. Onlar da böylece  iyi bir şey izliyor. Bunu sizin için yapıyor olsak kıçımızı yırtmazdık. Biraz cesur söyledim.. evet. Dünyası buradan olan insanlar, düşünce evreni böyle olan insanlar için biz çok iyi yol arkadaşıyız; çünkü onlara hiç “Bütün bunları sizin için yapıyoruz, biliyor musunuz? Hadi sevin bizi..” demiyoruz. Bütün bunları kendimiz için, birçok şeye rağmen bu sesleri çıkarmak istediğimiz için yapıyoruz. Bizi dinleyenlere izleyenlere yıllar sürecek bir yalan armağan edebiliyorsak daha ne olsun. Can sağlığı. Sanat “güzel” içindir, bundan ayrıca bir fayda da elde ediyorsak zararı yok. 

 

 

18 Mayıs’ta İzmir’de vereceğiniz konserle ilgili bir şey söylemek ister misiniz? Konsere kimler gelsin?

Her tür müzik dinleyicisi gelip bizi dinleyebilir. Davul zurnanın şefkati  -sosyal sınıflar/tabaka’dan azade- sünnetti düğündü çocukluktu.. bir yerlerden yakalayacaktır onları. Eğlenceli, hareketli birkaç saat kime iyi gelmez ki. Hüzün mü? O hep var: “Bir esmer hüzün.”

 

 

 

 

 

Benzer yazılar
#MÜZİK
Urla Caz Festivali, doğanın dinlenmeye hazırlandığı sonbaharda dünya tarihine güzel müzikler kazımış Urla’nın sokakların...
Editör
21 Sep 2019
#SOSYAL SORUMLULUK
Dünya’nın dört bir yanında gezegenin geleceğine dair ilham verici bir grev var bugün. Küresel iklim krizinin suçlusu ola...
Kardelen Uysal
20 Sep 2019
#SANAT
Editör
19 Sep 2019
#SPOR
Çağdaş Görmeyenler Spor Kulübü (Çagör), 2009 yılından beri görme engellileri spora teşvik ederek sosyal hayata kazandırm...
Gülay Güler
19 Sep 2019
#DANS
Performans sanatçısı Aslı Bostancı, ses beden buluşmaları ve ses şifasıyla kişilere enerji çalışmaları yaptıran bir isim...
Editör
18 Sep 2019
#RESİM
#SERGİ
Arkas Sanat Merkezi, 18 Eylül 2019 - 5 Ocak 2020 tarihleri arasında 20'inci yüzyılın en büyük ressamlarından Pablo Picas...
Editör
18 Sep 2019
#BİSİKLET
#SOSYAL SORUMLULUK
Bu yıl ikinci kez düzenlenecek Eğitime Pedalla Bisiklet Turu, 6 Ekim Pazar günü gerçekleşecek. 1995’ten beri İzmir’de eğ...
Editör
17 Sep 2019
#SİNEMA
otuzbeslik.com ve Birikim Atölyesi'nin düzenlediği İzmir'in aylık kısa film etkinliği Alternatif Kısa'nın üçüncü sezonu ...
Gülay Güler
16 Sep 2019
#TİYATRO
#KONSER
#FESTİVAL
#ATÖLYE
Haftanın en iyi etkinlikleriyle karşınızdayız. Bakalım siz hangi etkinlikleri beğeneceksiniz? Daha fazlası için otuzbesl...
Editör
16 Sep 2019
#KİTABEVİ
Yeni trend kitap alışverişiyle kahve molalarını birleştirmek. İzmir'de de kitap kafelerin sayısı giderek artıyor. Bu müt...
Gülay Güler
14 Sep 2019
#GEZİ
#RESTORAN
#KİTABEVİ
#OTEL
Alaçatı'da sakin bir tatil geçirmek, müzik eşliğinde sohbet ederek yemek yemek, masaların arasında sıkışmadan kahve içme...
Seçil Şeker
13 Sep 2019
#SPOR
Boks, Kick Boks, Muay Thai, Wushu Sanda ve MMA branşlarında eğitim veren Buca'daki Fight Club'ın sahibi ve başantrenörü ...
Zeynep Öztürk
11 Sep 2019
#FUAR
#SİNEMA
#İEF'19
#FESTİVAL
Sinema dünyasının vazgeçilmezi Sinema Burada Festivali, zengin içeriği ve birbirinden değerli gösterimleri ile 19’uncu k...
Editör
10 Sep 2019
#MÜZİK
#ATÖLYE
#TİYATRO
#SPOR
Bu hafta İzmir'de yine birbirinden güzel etkinlikler var. 15 Eylül'e kadar devam edecek 88. İzmir Enternasyonal Fuarı il...
Editör
9 Sep 2019
#İEF'19
#TURNUVA
#ESPOR
88. İzmir Enternasyonal Fuarı, tüm dünyada espor tutkunlarının heyecanla takip ettiği Intel ESL Türkiye Şampiyonası fina...
Editör
8 Sep 2019
#MÜZİK
Queer Elizabeth; Yavuz Cingöz ve Burcu Güler tarafından 2017 yılında İzmir’de kurulan bir elektronik dans müziği grubu. ...
Kardelen Uysal
5 Sep 2019
#SÖYLEŞİ
#İEF'19
7 Eylül Cumartesi gününden itibaren Resim Heykel Müzesi Kültürpark Sanat Galerisi önünde kurulacak Yüz Yüze Sohbetler sa...
Editör
5 Sep 2019
#FUAR
#İEF'19
Kemeraltı’nın tarihi, kültürel değerleri, öne çıkan lezzetleri, unutulan zanaatkarları, markaları ve diğer birçok zengin...
Editör
4 Sep 2019
#İEF'19
#FUAR
Otuzbeşlik olarak birbirinden eğlenceli, her yaşa hitap eden etkinlikler ve sürpriz hediyelerle bu yıl da fuardayız. Bas...
Zeynep Öztürk
3 Sep 2019
#TURNUVA
Sportif balıkçıların buluşma adresi Columbia PFG 
Alaçatı Big Fish’te 13. kez en büyük balık için yarış başlıyor. 
Editör
3 Sep 2019
#KONSER
#FUAR
#İEF'19
Geçtiğimiz yıl Alpay, Fatih Erkoç, Bülent Ortaçgil ve Zuhal Olcay'ın performanslarıyla unutulmaz anlar yaşadığımız Mogam...
Editör
3 Sep 2019
#KONSER
#FUAR
#İEF'19
İEF bu sene dopdolu programlarla karşımızda! Rock and More sahnesi rock müziğinin en iyi isimlerini ağırlıyor. 
Editör
3 Sep 2019
#MÜZİK
#TİYATRO
#KONSER
88. İzmir Enternasyonal Fuarı 6 Eylül'de kapılarını açıyor. Öncesinde ve süresince İzmir'de bu hafta neler olup bitiyor ...
Editör
2 Sep 2019
#KONSER
#FUAR
#İEF'19
88. İzmir Enternasyonal Fuarı yine birbirinden renkli ve sesli konserlere ev sahipliği yapacak. Bu sene İzmir kimleri ağ...
Seçil Şeker
2 Sep 2019
#TİYATRO
#İEF'19
#FUAR
Sanatın ve sanatçının İzmirlilerle buluşma noktası 88. İzmir Enternasyonal Fuarı, usta oyuncu kadrolarından oluşan tiyat...
Editör
2 Sep 2019
#YEMEK
#VEGAN
Vegan arkadaşlar size harika bir haberim var. Urla'ya vegan kafe açıldı. Urla’nın ilk ve tek vegan kafesi Bitkisel Mutfa...
Gülay Güler
1 Sep 2019
#SOSYAL SORUMLULUK
İzmir’de yaşanan ve beş bin hektarlık alanı yok eden büyük yangın nedeniyle 30 Ağustos’ta binlerce İzmirli Tunç Soyer’in...
Kardelen Uysal
31 Aug 2019
#KONSER
#TİYATRO
#SÖYLEŞİ
#FUAR
İzmir Enternasyonal Fuarı, 88. yılında da on gün sürecek etkinlikleriyle misafirlerine eğlence dolu anlar yaşatmaya hazı...
Zeynep Öztürk
31 Aug 2019
#AİLE
#EĞLENCE MEKANI
#YEMEK
İzmir'de sevgilinizle gidebileceğiniz birbirinden güzel mekanlar var ama siz nasıl bir yer arıyorsunuz?
Batuhan Öner
29 Aug 2019
#YARIŞMA
#FUAR
#İEF'19
Hazine Avı, bu kez Türkiye'nin en köklü fuarı İzmir Enternasyonal Fuarı'nda olacak! Bu sene 88. kez kapılarını açacak ol...
Editör
28 Aug 2019
#FESTİVAL
Eski günlerin tüm güzelliğini, müziğini, lezzetini ve keyfini 21 Eylül Cumartesi gecesi Modern Zamanlar Gazinosu’nda yaş...
Editör
27 Aug 2019
#KONSER
#TİYATRO
Her pazartesi olduğu gibi bu pazartesi de size bu haftanın kaçırılmayacak etkinliklerini listeledik. İyi eğlenceler İzmi...
Editör
26 Aug 2019
#CAFE
#RESTORAN
Urla'ya 10 kilometre uzaklıktaki Özbek Köyü keşfedilmeyi bekleyen gizli bir cennet. Taş evleriyle ünlü bu şirin balıkçı ...
Gülay Güler
24 Aug 2019
#TİYATRO
Altan Gördüm'ü İzmir ziyaretinde yakaladık. Sanata ve hayata dair keyifli bir sohbet gerçekleştirdik. Altan Gördüm, konu...
Seçil Şeker
23 Aug 2019
#SOSYAL SORUMLULUK
Sokak Çorbacıları Yardımlaşma Derneği, kendini şöyle anlatıyor: “İki arkadaş olarak başladığımız ve giderek sayımızın ar...
Kardelen Uysal
23 Aug 2019
,
Başa Dön
Bize ulaşın
Giriş yaparak
Gizlilik Politikası,
Kullanım Koşulları
ve
Çerez Politikası
’nı kabul etmiş olursunuz.
Satış Sözleşmesi
İptal ve İade